تنها مرا به جان توسوگند می دهند

دیوانگی مجال غریبی ست عشق من!

فاصله ها مرا مدام پند می دهند

تقدیم به لیلی من

بگذار اعتراف كنم كه تنها در پناه چشمان توست كه هر لحظه به زندگي اميدوار

 مي شوم... 

دلم تا شاخه ای غم در خودش داشت

ترکهای عمیقی باز برداشت

چه می شد چون تمام مردم این شهر

شب تنهای من هم مونسی داشت ؟

بگذار سر بر سینه من

تا که بشنوی

اشتیاق دل دردمند را...

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

ازار این رمیده سر در کمند را

بگذار سر بر سینه من تا بگویمت

اندوه چیست ؟ عشق کدام است ؟ غم کجاست ؟ 

همه ارزویم تو را داشتن تا ابد بود

تا رسیدن به تو فاصله قد یه سد بود

فاصله من وتو اون دوتا پلک قشنگه

قصه خواستن ماه ودست کوتاه پلنگه

تا یه شب خوابتو دیدم تو رو با خودم دیدم

توی رویاهام هزار بار به وصال تو رسیدم

حالا بیدارم و بی تو با نگاهی که غمینه

تو رو میبینه وچشمات انگار اونو نمیبینه

موج التماس چشام پی ساحل نگاته

کاش میدونستی توی دنیا یکی هست که چش به راته

ارزوی همه موجارسیدن تالب شن هاست

رسیدن تا لبت ارزوی من تنهاست

همه ارزوی قلبم باتو بودن روز شب بود

تا رسیدن به تو اما جونم پای لب بود

چرا؟

زندگی شیبی ست عشق سیبی ست ووای بر حال ان کس که درعشق پایبند نظم وترتیبی ست

واما تو...

قرارنبود ان روزهای تو جایشان را با این روزهای من عوض کنند.

قرارنبود عشق هم مثل گیلاس بوسه عیدی وتعطیلات تابستان اولش قشنگ باشد

قرارنبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم.

قرارنبود کسی به هوای نشکستن دل دیگری بماند

قرارنبود هرچه قرارنیست باشد

قرارتنها بربی قراری بود وبس

گمان نمی کنم گناه من سنگین ترازکناه تو باشد اما یقین دارم که کودک دلت بیشتر از پیش

بهانه لالایی های شعر گونه ام را میگیرد

مهم نیست

فقط یک چیزیادهمه بماند اگر اتفاقی که نباید بیفتد افتاد تنهابرایت مینویسم خودت خواستی

تقصیر من نبود